Σαραντάκης Βαλάντης on Αύγουστος 8th, 2017

Το Σεπτέμβριο του 1939 55 γερμανικές μεραρχίες και 1500 πολεμικά αεροσκάφη επιτέθηκαν στην Πολωνία. Οι Πολωνοί παρέταξαν 39 μεραρχίες και 400 αεροσκάφη. Οι απώλειες της Βέρμαχτ ανήλθαν σε 60000 άνδρες.

Τον Απρίλιο του 1940 9 γερμανικές μεραρχίες ήταν αρκετές (με την βοήθεια της γερμανικής αεροπορίας) για να βγάλουν εκτός μάχης την Δανία σε μια μέρα, καταλαμβάνοντας ταυτοχρονα όλα τα λιμάνια και αεροδρόμια της νότιας Νορβηγίας.

Το σχέδιο Sichelschnitt του στρατηγού  φον Μανστάιν προέβλεπε αιφνιδιαστική επίθεση τεθωρακισμένων διαμέσω των Αρδενών. Μια άλλη στρατιά (στρατιά Β) με 28 μεραρχίες θα προέλαυνε στο βορρά, ενώ 17 μεραρχίες (στρατιά C) θα αναλάμβανε να κρατήσει το νότιο τομέα ενώ η στρατιά Α με 44 μεραρχίες θα χτυπούσαν στο κέντρο του μετώπου. Επίσης υπήρχαν και 47 μεραρχίες σε εφεδρεία. Η ολη επιχείρηση έλαβε τέλος στις 22 ιουνίου του 1940 με την συνθηκολόγηση της Γαλλίας.

Στις 17 ιουνίου του 1940 το επιβατηγό πλοίο SS Lancastria βυθίστηκε στα ανοιχτά του Σεν Νάζερ από γεμανικό αεροπλάνο. Μετέφερε 6 με 9000 διακομιζόμενους από την εμπόλεμη ζώνη. Σώθηκαν 2500 ατομα.

Το Μάιο του 1942 ο Ρώσος Στρατάρχης Τιμοσένκο διέσχισε με 5 σοβιετικές στρατιές τον ποταμό Ντόνετς σε μια προσπάθεια να ανακαταλάβει την πόλη Χάρκοβο. Κατά την συγκρουσή του με τους γερμανούς έχασε πάνω από 250000 άνδρες και 1200 άρματα.

Στις 19 Αυγούστου του 1942 6000 Καναδοί,Βρετανοί και Αμεριακοί στρατιώτες έκαναν απόβαση στην Διέπη των γαλλικών ακτών. Το αποτέλεσμα ήταν ολέθριο,πάνω από το 60% των καναδών σκοτώθηκαν.

Στις 13/2/1945 796 Lancaster της RAF πέταξαν πάνω από την Δρέσδη ρίχνοντας 1500 τόνους εκρηκτικών και 1200 τόνους εμπρηστικών βομβών. Ακολούθησε ένας στόλος αμερικανικών Β-17 ολοκληρώνοντας την καταστροφή. Το αποτέλεμα ήταν 30000-120000 άμαχοι να χάσουν την ζωή τους.

Την περίοδο 1939-45, η κυριότερη αιτία μόλυνσης των στρατιωτών στην Ευρώπη ήταν τα αφροδίσια νοσήματα. Η φυματίωση ήταν συνηθισμένη μεταξύ των αιχμαλώτων πολέμου και ο τύφος απειλούσε να φτάσει σε επίπεδα επιδημίας. Πάνω από 10000 Γερμανοί πέθαναν από τύφο στο ανατολικό μέτωπο το 1941-42. Κατά την διάρκεια της τελικής κατάρευσης του Γ ράιχ η κόπωση της μάχης και οι νευρώσεις προκάλεσαν 10000 αυτοκτονίες.

 

Θάνατοι στρατιωτικών στην Ευρώπη το 1939-45

 

ΕΣΣΔ 8.868.000
Γ ράιχ 4.212.000
Ιταλία 400.000
Ρουμανία 300.000
Πολωνία 300.000
Γιουγκοσλαβία 300.000
Γαλλία 250.000
Τσεχοσλοβακία 250.000
Ηνωμένο Βασίλειο 200.000
Ουγγαρία 160.000
ΗΠΑ 150.000
Φιλανδία 84.000
Λοιποί 103.000
Σύνολο 15.577.000

 

Πηγή: Η Ευρώπη σε πόλεμο – Norman Davies

Σαραντάκης Βαλάντης on Αύγουστος 2nd, 2017

Θάνατοι στρατιωτικών στην Ευρώπη κατά τον Β παγκόσμιο πόλεμο 1939-1945

 

ΕΣΣΔ 11.000.000
Γερμανία 3.500.000
Ρουμανία 519.000
Γιουγκοσλαβία 300.000
Ιταλία 226.000
Ηνωμένο Βασίλειο 144.000
ΗΠΑ 143.000
Ουγγαρία 136.000
Πολωνία 120.000
Γαλλία 92.000
Φινλανδία 90.000

 

Θάνατοι σε μεμονομένες μάχες και εκστρατείες

 

Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα 1.582.000
Στάλινγκραντ 9/1942 εως 27/1/1944 973.000
Πολιορκία Λένινγκραντ, 9/1941 εως 27/1/1944 900.000
Κίεβο, Ιούλιος-Σεπτέμβριος 1941 657.000
Επιχείρηση Μπαγκρατιόν, 1944 450.000
Κουρσκ ,1943 325.000
Βερολίνο, 1945 250.000
Γαλλική εκσρατεία, Μάιος-Ιούνιος 1940 185.000
Επιχείρηση Overlord, 6 Ιουνίου-21 Ιουλίου 1944 132.000
Βουδαπεστη ,10/1944 εως 2/1945 130.000
Πολωνική εκστρατεία, Σεπτέμβριος 1939 80.000
Μάχη των Αρδένων, Δεκέμβριος 1944 38.000
Εξέγερση Βαρσοβίας 1/8/1944 εως 1/10/1944 30.000
Επιχείρηση Market Garden, Σεπτέμβριος 1944 16.000
Δεύτερη μαχη του Ελ Αλαμέιν, Οκτωβριος-Νοεμβριος 1944 4.650

 

Συνολικά στον Β παγκοσμιο πόλεμο οι Βρετανικές χερσαίες δυνάμεις προκάλεσαν το 5-10% των γερμανικών απωλειών και οι αμερικανικές δυνάμεις περίπου το 15%.

 

Συμμαχικές απώλειες σε τόνους κατά την Μάχη του Ατλαντικού

 

ΕΤΟΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΣΕ ΤΟΝΟΥΣ
1939 299.000
1940 1.861.000
1941 2.556.000
1942 5.934.000
1943 1.892.000
1944 226.000
1945 132.000

 

Η μεγαλύτερη ναυτική καταστροφή του πολέμου εγινε στις 30/1/1945 όταν ένα σοβιετικό υποβρύχιο βύθισε ένα γερμανικό επιβατικό το Wilhelm Gustloff  με 10.000 επιβάτες.

 

Αεροπορικές δυνάμεις το 1939

 

Χώρα Αριθμός αεροσκαφών
ΕΣΣΔ 8.105
Γερμανία 2.916
Ιταλία 1.796
Βρετανία 1.660
Γαλλία 950
Πολωνία 678

 

Η σοβιετική αεροπορία το 1941 εχασε 3000 αεροπλάνα μέσα σε δέκα μέρες

Στις 27/28 Ιουλίου 1943, το Αμβούργο καταστραφηκε από μια πύρινη λαίλαπα στην οποία χάθηκαν 43.000 άνθρωποι και 1.000.000 έμειναν άστεγοι. Στις 3/2/1945 με μια και μόνη επιδρομή της αμερικανικής αεροπορίας στο Βερολίνο σκότωσε μεμιάς 25.000 άτομα. Δυο εβδομάδες αργότερα μια συνδιασμένη βρετανική και Αμερικανική επιδρομη στην Δρέσδη προκάλεσε τον θάνατο 60.000 ανθρώπων χωρίς να υπαρχει κάποιος στρατιωτικός στόχος.

 

Γερμανική βιομηχανική παραγωγή, 1941-44

 

Εκατομύρια τόνοι 1941 1942 1943 1944
Χάλυβας 31,8 32,1 34,6 28,5
Άνθρακας 248,3 264,2 266,9 249
Συνθετικό πετρελαιο 4,1 4,95 5,7 3,8
Συνθετικό καουτσούκ 69 98 117 104
Αλουμίνιο (χιλ.τον.) 233,6 263,9 250 245,3

 

Γερμανικές παραδόσεις πολεμικού υλικού 1939-45

 

Άρματα μάχης Αεροπλάνα Βαρέα πυροβόλα
1939 247 8.295 1.214
1940 1.643 10.826 6.730
1941 3.790 11.776 11.200
1942 6.180 15.556 23.200
1943 12.063 25.527 46.100
1944 19.002 39.807 70.700
1945 3.932 7.544 12.650

 

Σοβιετική στρατιωτική παραγωγή, 1940-45

 

Άρματα μάχης Αεροπλάνα Βαρέα πυροβόλα
1940 2.794 10.565 15.300
1941 6.590 15.735 42.300
1942 24.446 25.436 127.000
1943 24.089 34.845 130.000
1944 28.963 40.246 122.400
1945 15.419 20.052 62.000

 

 Στρατιωτική παραγωγή ΗΠΑ, 1940-45

 

Άρματα μάχης Αεροπλάνα Πολεμικά πλοία
1940 331 12.804
1941 4.052 26.277 5
1942 24.997 47.836 146
1943 29.497 85.898 559
1944 17.565 96.318 410
1945 11.968 49.761 127

 

Εως το 1943 στις ΗΠΑ παραγόταν ένα τεθωρακισμένο κάθε 5 λεπτά, ένα αεροπλάνο κάθε 30 λεπτά και ένα αεροπλανοφόρο κάθε εβδομάδα.

17 Ιουνίου 1940 το επιβατικό ss Lancastria της εταιρίας Cunard,βυθίστηκε στα ανοιχτά του Σεν Ναζέρ από γερμανικό αεροπλάνο. Μετέφερε κάπου 6000 έως 9000 διακομιζόμενους από την εμπόλεμη ζώνη, ένα μείγμα στρατιωτών και αμάχων.Μόνο 2500 σώθηκαν.Η Βρετανία υπέστη την μεγαλύτερη ναυτική καταστροφη της ιστορίας της.

410 μεραρχίες ενεπλάκησαν στο ξεκίνημα της επιχείρησης Barbarossa και η εκστρατεία συνεχίστηκε χωρις διακοπή επι 46 μήνες.Συγκριτικά, η εκστρατεία στην δύση το 1940 είχε εμπλέξει 285 μεραρχίες επί 6 εβδομάδες. Η Ιταλική εκσρατεία ενέπλεξε 40 μεραρχίες επί 21 μήνες και η δυτική εκστρεία του 1944-45, από την D-Day μέχρι τους θαμνότοπους του Λίνεμπουργκ, ενέπλεξε 120 μεραρχίες επί 10 μήνες.

Στις 14 Ιανουαρίου 1943 οι μάχιμοι Γερμανοί στρατιώτες στο Στάλινγκραντ ελαβαν μόνο 200 γραμμάρια ψωμι.Στις 22 Ιανουαρίου 1943 χάθηκε το τελευταίο σημαντικό γερμανικό αεροδρόμιο.Η θερμοκρασία είχε πέσει στους -20 βαθμούς κελσίου.Στις 31 Ιανουαρίου παραδόθηκε στους Ρώσους ο γερμανός στρατηγος Πάουλους μαζι με τους 90000 επιζώντες από τους 250000 στρατιωτες με τους οποίους ειχε ξεκινήσει πριν από 3 μήνες.Οι μισοί επιζώντες χάθηκαν μέσα σε 1 με δύο εβδομάδες αιχμαλωσίας.Μόνο το 5% άντεξε στα σοβιετικά στρατόπεδα για να επιστρέψει στην Γερμανία.

Πηγή: Η Ευρώπη σε πόλεμο – Norman Davies

 

Σαραντάκης Βαλάντης on Απρίλιος 24th, 2015

Το τριώροφο κτίριο του Ιστορικού Μουσείου Αλεξανδρούπολης βρίσκεται στο κέντρο της πόλης επί της οδού Λ. Δημοκρατίας 335, απέναντι από το Δημαρχείο.

Το μουσείο έχει συνολικό εμβαδόν 700 τ.μ. τα οποία αναπτύσσονται σε τέσσερα επίπεδα.
Στον Α’ όροφο του κτιρίου υπάρχει η μόνιμη έκθεση με την ιστορία της Αλεξανδρούπολης η οποία περιλαμβάνει θεματικές ενότητες, για τους αρχαιολογικούς χώρους και τα ευρήματα της περιοχής, τη δημιουργία της πόλης και τη σχέση της με το σιδηρόδρομο και το λιμάνι, την αστική και αρχιτεκτονική φυσιογνωμία της, την οικονομική και πολιτική διαδρομή της, την πνευματική και κοινωνική ζωή και τις πληθυσμιακές ομάδες που τη συγκρότησαν.
Η έκθεση αρθρώνεται μέσα από μια σύγχρονη μουσειολογική προσέγγιση, με τη χρήση φωτογραφικών συνθέσεων και αναπαραστατικού υλικού, με διαδραστικά οπτικοακουστικά μέσα και προβολές, όπως επίσης και με συλλογές τεκμηρίων και κειμηλίων από δωρεές αρχειακού υλικού συλλεκτών και ιδιωτικών και δημόσιων φορέων

Ο ημιώροφος φιλοξενεί τη συλλογή της Σαρακατσάνικης φορεσιάς της Ελένης Φιλιππίδη, προσωπικότητας με καθοριστικό ρόλο στη πολιτιστική ζωή της πόλης μεταπολεμικά. Μέσα από μοναδικά εκθέματα και αναπαραστάσεις, παρουσιάζονται η ζωή, οι δραστηριότητες και τα τέχνεργα των Σαρακατσάνων γυναικών στον ιδιαίτερο νομαδικό τους βίο.

Ο ισόγειος χώρος χρησιμοποιείται για τις περιοδικές εκθέσεις και για τις διάφορες εκδηλώσεις του Μουσείου.
Στο υπόγειο υπάρχουν οι συλλογές, το αρχειακό υλικό και η βιβλιοθήκη του Μουσείου.

To Ιστορικό Μουσείο Αλεξανδρούπολης στα πλαίσια των δραστηριοτήτων του, διοργανώνει περιοδικές εκθέσεις, ημερίδες, διαλέξεις, παρουσιάσεις βιβλίων, εκπαιδευτικά μουσειοπαιδαγωγικά προγράμματα, πολιτιστικές εκδηλώσεις καθώς και εκδρομές ιστορικού και πολιτισμικού ενδιαφέροντος στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Ώρες λειτουργίας
Τρίτη έως Σάββατο 10:30-14:30
Δευτέρα & Κυριακή: Κλειστά
Επικοινωνία:
Λ. Δημοκρατίας 335, Aλεξανδρούπολη, 68100
e-mail: info@ismo.gr
τηλ. & fax: 25510 28926
Επίσημη ιστοσελίδα: http://ismo.gr/
https://www.facebook.com/ismoalex
https://twitter.com/ismoalex

Σαραντάκης Βαλάντης on Σεπτέμβριος 12th, 2014

Πολλά έχουν γραφτεί για την καταγωγή των Πομάκων, στο άρθρο αυτό θα προσπαθήσουμε να δώσουμε επιστημονική χροιά στο θέμα αυτό βασιζόμενοι
στο βιβλίο του Ομότιμου Καθηγητή Γενετικής και Γενετικής του Ανθρώπου, κ. Κωνσταντίνου Τριανταφυλλίδη, Η Γενετική Ιστορία της Ελλάδας – Το DNA των Ελλήνων.
Στον ορεινό όγκο της Ροδόπης, κατά μήκος των ελληνοβουλγαρικών συνόρων, βρίσκονται τα χωριά και οι οικισμοί των Πομάκων. Μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο πληθυσμιακές ομάδες Πομάκων, από τα ορεινά χωριά της Ροδόπης, μετεγκαταστάθηκαν σε πεδινά χωριά του Νομού Ροδόπης. Οι κάτοικοι των χωριών αυτών αποτελούν την μία εκ των τριών κυρίων υποομάδων της Μουσουλμανικής κοινότητας της Θράκης. Οι άλλες απαρτίζονται, η μεν από τους Μουσουλμάνους των πεδινών περιοχών της κεντρικής και νότιας Ροδόπης, η δε από τους Ρομά. Οι υποομάδες αυτές εμφανίζουν διαφορετική πολιτιστική, αλλά και βιολογική δομή.

Σχετικά με την προέλευση των Πομάκων έχουν διατυπωθεί διάφορες υποθέσεις, περισσότερο ή λιγότερο δόκιμες, λόγω της έλλειψης επαρκών γραπτών στοιχείων τεκμηρίωσης. Παρά την επικρατούσα άποψη ότι οι Πομάκοι αντιπροσωπεύουν απογόνους των αρχαίων Θρακών , υπήρξαν επιστήμονες που υποστήριξαν ότι κατάγονται από Μογγολικές φυλές που κατοικούσαν στη Μικρά Ασία και στα Βαλκάνια μετά τον 7ο αιώνα μ.Χ. ή ακόμα ότι κατάγονται από αρχαίες ?φυλές? της Αφρικής. Το πιθανότερο είναι ότι πρόκειται για γηγενείς πληθυσμούς, εγκατεστημένους στην ορεινή Ροδόπη (Οι περισσότεροι Πομάκοι ζουν από την άλλη πλευρά των συνόρων, στη Νότια Βουλγαρία), γεωγραφικά απομονωμένους, οι οποίοι εξισλαμίστηκαν τον 17ο – 18ο αιώνα. Ομιλούν την Πομακική γλώσσα, ένα αμιγώς προφορικό γλωσσικό ιδίωμα, χωρίς γραπτή μορφή, η οποία ανήκει στην Ινδοευρωπαϊκή οικογένεια γλωσσών.

Στα πλαίσια της έρευνας της διδακτορικής διατριβής της κ. Σιμιτοπούλου-Κοτζαμάνη με σκοπό τη διερεύνηση πιθανώς ανομοιογενούς γενετικής δομής των Χριστιανών, των πεδινών Μουσουλμάνων και των Πομάκων κατοίκων της Θράκης, προσδιορίστηκαν οι συχνότητες γενετικών δεικτών (αλληλόμορφων σε αυτοσωματικούς μικροδορυφορικούς δείκτες) σε πληθυσμιακά δείγματα των τριών αυτών ομάδων. Τα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν την εμπειρική γνώση, ότι οι Πομάκοι της Ορεινής Ροδόπης διαφέρουν από τις υπόλοιπες δύο ομάδες, οι οποίες παρουσιάζουν κοινά γενετικά χαρακτηριστικά Η εικόνα αυτή για τους Πομάκους, όπως αναφέρει ο συγγραφέας του βιβλίου, είναι αναμενόμενη, εφόσον είναι γνωστό ότι στον υποπληθυσμό αυτό υπήρχαν πολλές μικρές ομάδες, διάσπαρτες στον ορεινό όγκο της Ροδόπης, απομονωμένες μεταξύ τους γεωγραφικά και γενετικά για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το γενετικό τους πρότυπο πιθανόν να αντανακλά το αποτέλεσμα της επίδρασης ενδογαμικών συμπεριφορών, αλλά και φαινομένων τυχαίας γενετικής παρέκκλισης.

Ένα γενετικό στοιχείο, πολύ χαρακτηριστικό, για τους έλληνες Πομάκους, είναι η παραλλαγή της αιμοσφαιρίνης που ονομάζεται αιμοσφαιρίνη HbO-Arab . Αυτή παρουσιάζει τη μεγαλύτερη συχνότητα παγκοσμίως στους Έλληνες Πομάκους . Η συγκεκριμένη μετάλλαξη δημιουργήθηκε περίπου 2.000 χρόνια πριν στους Έλληνες Πομάκους . Η συχνότητά της στον απομονωμένο πληθυσμό είναι αυξημένη ως συνέπεια της υψηλής γενετικής παρέκκλισης σε αυτόν τον πληθυσμό. Το στοιχείο αυτό δείχνει πως οι Έλληνες Πομάκοι είναι πράγματι ένας απομονωμένος πληθυσμός που έχει περιορισμένες επαφές με τους γειτονικούς πληθυσμούς .

Η σύγκριση των απλότυπων HbO-Arab των Πομάκων με αντίστοιχα δεδομένα από άλλους πληθυσμούς (Έλληνες, Ευρωπαίους, Ασιάτες, Ινδιάνους των Η.Π.Α., Αφρικανούς) και η συγκρότηση ενός φυλογενετικού δένδρου, υποδεικνύουν ότι οι Πομάκοι βρίσκονται γενετικά πλησιέστερα στους Ευρωπαίους και στους Έλληνες, παρά σε Αφρικανούς ή Ασιάτες. Το στοιχείο αυτό υποδεικνύει ότι οι Έλληνες Πομάκοι είναι Ευρωπαϊκής (καλύτερα, Βαλκανικής) καταγωγής και όχι Ασιατικής ή Αφρικανικής προέλευσης, ενισχύοντας την υπόθεση που διατυπώθηκε από τον Θεοχαρίδη , ότι πρόκειται για γηγενή πληθυσμό, πιθανώς απογόνων Θρακοελληνικών φύλων. Αξίζει να παρουσιαστούν, επίσης, πολύ πρόσφατα στοιχεία ανάλυσης της γενετικής σύστασης των Πομάκων με τον DNA προσδιορισμό των αλληλόμορφων πέντε γονιδίων HLA . Με βάση τα αποτελέσματα αυτά προέκυψε ότι οι πληθυσμιακές ομάδες που βρίσκονται γενετικά πλησιέστερα προς τους Πομάκους είναι οι Έλληνες και οι Βούλγαροι, παρά οι Τούρκοι.

Συνοψίζοντας, τα αποτελέσματα της γενετικής έρευνας καταδεικνύουν το διακριτό γενετικό πρότυπο σε σχέση με τις άλλες δύο πληθυσμιακές ομάδες του Νομού Ροδόπης (Χριστιανούς και πεδινούς Μουσουλμάνους). Τα γενετικά στοιχεία έρχονται να ενισχύσουν την υπόθεση ότι αποτελούν γηγενή πληθυσμό της Βαλκανικής χερσονήσου. Η έρευνα συνεχίζεται και, οπωσδήποτε, θα εμπλουτιστεί στο μέλλον με νέες μεθόδους, οι οποίες θα προστεθούν στις παρούσες και θα συντελέσουν στην ανάδειξη της επιστημονικής αλήθειας.

Σαραντάκης Βαλάντης on Απρίλιος 4th, 2014

Η αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις είναι από την Ελληνική γλώσσα» (βιβλίο Γκίνες) Η ελληνική με την μαθηματική δομή της είναι η γλώσσα της πληροφορικής και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ’ αυτήν δεν υπάρχουν όρια» (Μπιλ Γκέιτς, Microsoft) Η Ελληνική και η Κινέζικη είναι οι μόνες γλώσσες με συνεχή ζώσα παρουσία από τους ίδιους λαούς και στον ίδιο χώρο εδώ και 4.000 έτη. Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφοελληνικές, με πλούσια δάνεια από τη μητέρα των γλωσσών, την Ελληνική. (Francisco Adrados, γλωσσολόγος).

Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή και φιλότιμο. Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από το βίο, την αγάπη από τον έρωτα. Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον. Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς πώς να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιός είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει. Το «πιρούνι» για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι» όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το «πιρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε.

Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί «συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος» (αυτός που έχει δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει κρυφτεί). Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας. Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της μας βοηθάει αντίστροφα στην ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της ιστορική πορείας της κάθε μίας λέξης. Και αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την καθημερινή μας νεοελληνική γλώσσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι η γνώση των Αρχαίων Ελληνικών. Είναι πραγματικά συγκλονιστικό συναίσθημα να μιλάς και ταυτόχρονα να συνειδητοποιείς τι ακριβώς λες, ενώ μιλάς και εκστομίζεις την κάθε λέξη ταυτόχρονα να σκέφτεσαι την σημασία της. Είναι πραγματικά μεγάλο κρίμα να διδάσκονται τα Αρχαία με τέτοιο φρικτό τρόπο στο σχολείο ώστε να σε κάνουν να αντιπαθείς κάτι το τόσο όμορφο και συναρπαστικό.

Στη γλώσσα έχουμε το σημαίνον (την λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα. Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο car και το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε να ισχύει. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Γι’ αυτό το λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες. Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο».

Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις». Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη (άρα=γή + έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι. Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει. Βοή=φωνή + θέω=τρέχω. Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι).

Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποίαν εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για τη σκέψη. Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» – ελαττώνει ως ανθρώπους-  και μας φθίνει μέχρι και την υγεία μας. Και, βέβαια, όταν αναφερόμαστε σε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει, πως το λέμε; Μα, φυσικά, «άφθονο». Έχουμε τη λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». Διότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έλθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι το φρούτο όταν είναι άγουρο ή σαπισμένο και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. Ούτε το καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή, σε αυτή την περίπτωση, δεν μπορούμε να το απολαύσουμε. Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικών Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά. Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη δυνατότητα να πας όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία!!!

Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε (σε αρχική φάση οι Θεοί) ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας ευχαριστείται, αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά). Άρα, για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και γιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με τη σωματική μας υγεία.

Παρένθεση: και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και την λέξη σχήμα μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι. Για σκεφτείτε το λίγο. Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη Λατινική λέξη για το άγαλμα (που μόνο Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statua από το Ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο. Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα.

Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με τη σκέψη του ανθρώπου. Όπως λέει και ο George Orwell στο αθάνατο έργο του «1984», απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει την γλώσσα για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις. «Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση», έγραφε ο Μιχάι Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων. Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού. Το να μπορείς να μιλάς σωστά σημαίνει ότι ήδη είσαι σε θέση να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις.

Η Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «αυδή». Η λέξη αυτή δεν είναι τυχαία αφού προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ. Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος: «Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε Μεταξύ τους με μουσική».

Ο γνωστός Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ επίσης μας περιγράφει την κάτωθι εμπειρία από το ταξίδι του στην Ελλάδα: «Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά και ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα  μητέρα των εννοιών μας  μου απεκάλυπτε ένα άγνωστο πρόγονο, που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή στο παρελθόν, μα οικεία και μόνο από τους ήχους της. Αισθάνθηκα να τα έχω χαμένα, όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ ότι ο αληθινός μου πατέρας ή η αληθινή μου μάνα δεν ήσαν αυτοί που με είχαν αναστήσει».

Ο διάσημος Έλληνας και διεθνούς φήμης μουσικός Ξενάκης, είχε πολλές φορές τονίσει ότι η μουσικότητα της Ελληνικής είναι εφάμιλλη της συμπαντικής. Αλλά και ο Γίββων μίλησε για μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά σύμβολα για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου.

«Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάσσουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατεξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες», όπως σημειώνει η φιλόλογος και συγγραφεύς Α.Τζιροπούλου-Ευσταθίου.

Είναι γνωστό εξάλλου πως όταν οι Ρωμαίοι πολίτες πρωτάκουσαν στην Ρώμη Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να θαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες». ?υστυχώς κάπου στην πορεία της Ελληνικής φυλής, η μουσικότητα αυτή (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε, προφανώς στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας.

Να τονίσουμε εδώ ότι οι άνθρωποι της επαρχίας, του οποίους συχνά κοροϊδεύουμε για την προφορά τους, είναι πιο κοντά στην Αρχαιοελληνική προφορά από ό,τι εμείς οι άνθρωποι της πόλεως.Η Ελληνική γλώσσα επιβλήθηκε αβίαστα (στους Λατίνους) και χάρη στην μουσικότητα της. Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος «Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα».

πηγη:  http://alertgr.blogspot.gr

Σαραντάκης Βαλάντης on Οκτώβριος 10th, 2013

Το 1840, ο Μακρυγιάννης ίδρυσε μια οργάνωση, με σκοπό την επιβολή συντάγματος. Στην οργάνωση σύντομα μυήθηκαν οπλαρχηγοί και αγωνιστές του ’21, οι οποίοι είχαν παραγκωνισθεί από τους Βαυαρούς. Τα μέλη της οργάνωσης δεσμεύονταν με όρκο στην πατρίδα και στην Ορθοδοξία. Στη συνέχεια ο Μακρυγιάννης έστρεψε την προσοχή του στους πολιτικούς και κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια, έτσι ώστε να μυήσει έμπιστα άτομα. Προσέγγισε και μύησε τον αρχηγό του Ρωσικού κόμματος, τον Ανδρέα Μεταξά, σημαντική προσωπικότητα της εποχής, ενώ στη συνέχεια προσχώρησε στο κίνημα και ο αρχηγός του Αγγλικού κόμματος, Ανδρέας Λόντος . Αυτοί οι δύο κατόρθωσαν να μυήσουν τις πιο εξέχουσες προσωπικότητες της εποχής όπως τους: Ρήγα Παλαμήδη, Κωνσταντίνο Κανάρη, Χρύσανθο Σισίνη, Κωνσταντίνο Ζωγράφο κ.α. Για να επιτύχει όμως το κίνημα χρειαζόταν και η συνεργασία του στρατού. Για τον λόγο αυτό μύησαν τον συνταγματάρχη Δημήτριο Καλλέργη. Για να επιτύχουν τους σκοπούς τους φρόντισαν να τον μεταθέσουν από το Άργος στην Αθήνα και να τον διορίσουν στρατιωτικό διοικητή της Αθήνας. Ο Καλλέργης κατάφερε να φέρει σε επαφή τους κινηματίες και με άλλους στρατιωτικούς, όπως τον Σπυρομήλιο και να τους πείσει να προσχωρήσουν στην οργάνωση. Λίγο πριν το ξέσπασμα του κινήματος σχηματίστηκε τριμελής επιτροπή από τους Ανδρέα Μεταξά, Μακρυγιάννη και Δημήτριο Καλλέργη. Ο καθένας αντιπροσώπευε έναν διαφορετικό κόσμο: ο Μεταξάς τον πολιτικό, ο Μακρυγιάννης τον λαϊκό και ο Καλλέργης τον στρατιωτικό.

Η αρχική ημερομηνία εκδήλωσης του κινήματος είχε ορισθεί να είναι η 25η Μαρτίου 1844, για να συμπίπτει με τον εορτασμό της επανάστασης. Ο ενθουσιώδης όμως Μακρυγιάννης διέδωσε το μυστικό σε πολλούς, με αποτέλεσμα να επισπευσθεί η εκδήλωση του κινήματος. Το κίνημα είχε αποφασισθεί να ξεσπάσει στους στρατώνες, έτσι ώστε να ακινητοποιηθούν άμεσα τα στελέχη του Οθωνικού καθεστώτος. Έτσι, τη νύχτα της 2ης προς 3ης Σεπτεμβρίου πολλά σημαίνοντα στελέχη του κινήματος κατευθύνθηκαν προς το σπίτι του Μακρυγιάννη για να δώσουν το τελικό σύνθημα. Η χωροφυλακή παρατήρησε τις ύποπτες κινήσεις γύρω από την οικία του και την περικύκλωσαν. Ο Καλλέργης, συνειδητοποιώντας την κρισιμότητα της κατάστασης, κατέφθασε στους στρατώνες και ξεσήκωσε τους αξιωματικούς με το σύνθημα «Ζήτω το Σύνταγμα». Αμέσως διέταξε έναν λόχο να διαλύσει την πολιορκία του οίκου του Μακρυγιάννη και άλλον ένα να ανοίξει τις φυλακές του Μεντρεσέ, ενώ αυτός παράλληλα κατευθυνόταν με 2.000 στρατιώτες στα ανάκτορα. Επιπλέον είχε στείλει στρατιωτικά αποσπάσματα να καταλάβουν το νομισματοκοπείο, την Εθνική Τράπεζα, το Δημόσιο Ταμείο και τα διάφορα υπουργεία.

Η άφιξη του στρατού με ζητωκραυγές και συνθήματα συντέλεσε, ώστε να σπεύσουν προς τα ανάκτορα και οι κάτοικοι της Αθήνας και να ενωθούν με τον στρατό. Ο Βασιλιάς έστειλε τον υπασπιστή του Γρίβα Γαρδικιώτη και τον υπουργό στρατιωτικών Αλέξανδρο Βλαχόπουλο να βολιδοσκοπήσουν την κατάσταση και να προσπαθήσουν να μεταπείσουν τους στρατιώτες. Κατά διαταγή όμως του Καλλέργη συνελήφθησαν αμέσως. Ο Όθωνας, φοβούμενος για τα χειρότερα, έστειλε τον Στάινστορφ, τον διαγγελέα του, στο Σχινά για να φέρει τα πυροβόλα. Ο τελευταίος όμως προτίμησε να συνταχθεί με τους επαναστάτες.

Στις 3 τα ξημερώματα προσήλθαν και οι πολιτικοί αποστάτες και μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας, ο Α. Μεταξάς, ο Α. Λόντος, ο Κ. Ζωγράφος, ο Ρ. Τζουρτζ, κάλεσαν τους υπόλοιπους συμβούλους της επικρατείας σε συνεδρία για να επικυρώσουν τις επαναστατικές πράξεις. Το συμβούλιο αναγνώρισε το κίνημα, καθόρισε τη σύγκληση Εθνοσυνέλευσης και διόρισε επιτροπή υπό τους Γεώργιο Κουντουριώτη, Λ. Μαυρομιχάλη, Γ. Λινιάνα, Γ. Ψύλλα, Ανδρέα Λόντο και Κ. Προβελέγγιο, η οποία θα παρουσίαζε τις αποφάσεις του στο Βασιλιά. Το νέο υπουργικό συμβούλιο, στο οποίο συμμετείχαν στελέχη και από τα τρία μεγάλα κόμματα, είχε ως εξής (Κυβέρνηση Ανδρέα Μεταξά 1843): Πρόεδρος και υπουργός εξωτερικών Ανδρέας Μεταξάς, υπουργός στρατιωτικών ο Ανδρέας Λόντος, υπουργός Ναυτικών ο Κωνσταντίνος Κανάρης, υπουργός Δικαιοσύνης ο Λέων Μελάς, υπουργός εκκλησιαστικών & παιδείας ο Μιχαήλ Σχινάς, υπουργός Οικονομικών ο Δρόσος Μανσόλας και υπουργός Εσωτερικών ο Ρήγας Παλαμήδης.

Το κίνημα, που ήταν αναίμακτο, έληξε και τυπικά γύρω στις 3 το μεσημέρι, όταν το συγκεντρωμένο πλήθος διαλύθηκε και οι στρατιώτες επέστρεψαν στη βάση τους στο Μοναστηράκι.
Σύμφωνα με τα συμφωνηθέντα, στα τέλη Οκτωβρίου του 1843 θα διεξαχθούν οι πρώτες εκλογές στην Ελλάδα. Η Βουλή που θα προκύψει, συνέρχεται στις 8 Νοεμβρίου με πρόεδρο τον υπέργηρο Πανούτσο Νοταρά και αποφασίζει να λάβει το όνομα «Η της Γ’ Σεπτεμβρίου εν Αθήναις Εθνική των Ελλήνων Συνέλευσις». Κύριο έργο είναι η σύνταξη του Συντάγματος, το οποίο ψηφίστηκε στις 18 Μαρτίου 1844 και αποτέλεσε τη βάση για όλα τα επόμενα.

ΠΗΓΗ: http://el.wikipedia.org

               http://www.sansimera.gr

Σαραντάκης Βαλάντης on Οκτώβριος 7th, 2013

To 1831 η αντιπαράθεση Καποδίστρια – «Σύνταγματικών» έλαβε μια Ευρωπαϊκή χροιά καθώς σε διεθνές επίπεδο υπήρχε ένταση στις σχέσεις της Ρωσίας με την Αγγλία και την Γαλλία λόγω των διεθνών επιπλοκών στα Ιταλικά κρατίδια στο Βέλγιο και στην Πολωνία. Οι «Συνταγματικοί» θεώρησαν πως η διεθνής συγκυρία τους ευνοούσε και έτσι ξέσπασε στην Μάνη στα τέλη του 1830 μια ισχυρή εξέγερση, η οποία νικήθηκε γρήγορα από τους κυβερνητικούς με τον Κανάρη να συλλαμβάνει τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη ως βασικό υποκινητή και να τον φυλακίζει στο Ναύπλιο. Τον Μάιο του 1831 οι Υδραίοι διώχνουν τις κυβερνητικές αρχές από το νησί τους και την διακυβέρνηση του αναλαμβάνει μια επταμελής επιτροπή ( μέλη της ήταν ο Δημήτριος Βούλγαρης, ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, ο Γεώργιος Κουντουριώτης, ο Β. Μπουντούρης, ο Ν. Οικονομου, ο Α. Κριεζής και ο Μανώλης Τομπάζης). Το ίδιο συνέβη και στην Σύρο που ήταν σταθερή σύμμαχος της Ύδρας. Η δημοτικότητα του Καποδίστρια είχε μειωθεί ραγδαία, αλλά το σημαντικότερο όλων ήταν ότι υπήρχαν ισχυρές ενδείξεις ότι Αγγλία και Γαλλία υπέθαλπαν μυστικά τους αντικυβερνητικούς.

Ο Καποδίστριας δεν έμεινε αδρανής, αλλά κινήθηκε μεθοδικά να αντιμετωπίσει την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί και υπονόμευε την εξουσία του και τις προσπάθειες του. Αρχικός απείλησε την ηγεσία των νησιών που είχαν αποστατήσει ότι δεν θα τους παρείχε ταξιδιωτικά έγγραφα για τα εμπορικά πλοία τους και έτσι θα αδυνατούσαν να συνεχίσουν τις εμπορικές τους δραστηριότητες. Αμέσως μετά εξασφάλισε την (έστω ρηματική) στήριξη των τριών μεγάλων δυνάμεων στην κυβέρνηση του. Τέλος ανέθεσε στον Κανάρη να επανεξοπλίσει τα πανίσχυρα πλοία του Ελληνικού στόλου που είχαν λάβει μέρος στην επανάσταση και εκείνη την εποχή βρίσκονταν αγκυροβολημένα στο λιμάνι του Πόρου. Με τα πλοία αυτά σκόπευε να επιβάλλει σκληρό αποκλεισμό στα εξεγερμένα νησιά ώστε τελικώς να επιβάλλει εκ νέου την εξουσία της κυβέρνησης του.

Η επταμελής επιτροπή στην Ύδρα πληροφορήθηκε την πρόθεση του Καποδίστρια να κινητοποιήσει τον στόλο εναντίον της και μετά από σύσκεψη με την δημογεροντία της Ύδρας (Ορλάνδος, Κουντουριώτης, Μπουντούρης κτλ) αποφάσισε να δράσει κεραυνοβόλα ώστε να τον προλάβει: επιφόρτισε τον Αντώνη Κριεζή με μια μικρή δύναμη να καταλάβει τον ναύσταθμο του Πόρου και τα πλοία που ναυλοχούσαν εκεί. Ο Κριεζής κατέλαβε τον ναύσταθμο και τα πληρώματα όπως και οι κυβερνήτες των πλοίων «ΕΛΑΣ», «ΎΔΡΑ» και «ΚΑΡΤΕΡΙΑ» προσχώρησαν αμέσως στο πλευρό των «συνταγματικών». Μετά την επιτυχία αυτή οι «συνταγματικοί» αποφάσισαν να κάνουν ένα πιο αποφασιστικό βήμα: στις 16 Ιουλίου 1931 έφτασε στον Πόρο ο Ανδρέας Μιαούλης με 200 ναύτες και ολοκλήρωσε την κατάληψη των πλοίων με τις «Σπέτσες» του Κανάρη. Ο ίδιος ο Κανάρης τήρησε ουδέτερη στάση, ενώ στις 22 Ιουλίου οι δυνάμεις του Μιαούλη είχαν καταλάβει πλέον και την ενδοχώρα του νησιού του Πόρου. Οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι που βρίσκονταν στο νησί αποχώρησαν, ενώ οι πλοίαρχοι Ιωσήφ Φάλαγγας της «Καρτερίας» και Γ. Σαχίνης της «Ύδρας» προσχώρησαν στους κινηματίες. Ο πλοίαρχος Σαχτούρης, διοικητής του ναυστάθμου, τήρησε ουδέτερη στάση και αποτέλεσε τον σύνδεσμο μεταξύ κυβερνητικών και «συνταγματικών». Οι κάτοικοι του Πόρου συντάχθηκαν στην συντριπτική τους πλειοψηφία με ενθουσιασμό στο πλευρό των ναυτών του Μιαούλη, με τον τοπικό οπλαρχηγό Χριστόδουλο Μέξη να προσχωρεί στους κινηματίες.

Η αναίμακτη κατάληψη του Πόρου και του συνόλου του Ελληνικού στόλου ενίσχυσε σημαντικά την θέση της Ύδρας, καθώς φάνηκε πως οι «συνταγματικοί» είχαν πλέον ισχυρά ερείσματα. Ο Καποδίστριας όμως δεν πτοήθηκε καθώς γνώριζε πως λόγω της ακινησίας τους τα πλοία δεν μπορούσαν να μετακινηθούν αμέσως. Αντέδρασε στέλνοντας ισχυρό απόσπασμα τακτικού στρατού υπό τον Π. Διαμαντίδη που κατέλαβε την απέναντι ακτή (ύψωμα Γαλατά) από το νησί του Πόρου, δύο Ρωσικά πλοία απέκλεισαν το βόρειο στόμιο του νησιού, ενώ απέστειλε επιστολές στους ξένους πρέσβεις από τους οποίους ζητούσε αρωγή για την συντριβή της «πειρατικής» αυτής ενέργειας. Η κλιμάκωση της κρίσης δεν άργησε. Περίπου 1.000 οπλίτες υπό τον Νικήτα Σταματελόπουλο παρουσιάστηκαν στην απέναντι από τον Πόρο ακτή, ενώ έκανε και την επιβλητική (αλλά και απειλητική) εμφάνιση του στην περιοχή ο Ρωσικός στόλος της Μεσογείου υπό τον ναύαρχο Ricord (φρεγάτα «Πρίγκιπας Λόβιτς», βρίκια «Τηλέμαχος» και «Οδυσσεύς» και κλήβερ «Λούγγρο»). Ακολούθησε συνάντηση μεταξύ Μιαούλη και Ricord κατά την οποία ο Υδραίος ναύαρχος δήλωσε πως δεν σκόπευε να αντιπαρατεθεί με τον Ρωσικό στόλο, αλλά και δεν σκόπευε να παραδώσει τα παρακρατημένα πλοία μέχρι να γίνουν ελεύθερες εκλογές για νέα Εθνοσυνέλευση. Στις 23 Ιουλίου κατέφθασαν αντιπρόσωποι της Αγγλίας (Lyons αργότερα Άγγλος πρεσβευτής περιβόητος για την ανθελληνική του στάση) και της Γαλλίας (Lalande) που προσπάθησαν να φέρουν τις δύο παρατάξεις σε συμβιβασμό, κάτι όμως που στάθηκε αδύνατο, καθώς οι Υδραίοι αρνούνταν να παραδώσουν τα πλοία και να χάσουν το πλεονέκτημα που είχαν αποκτήσει. Όταν οι δύο εκπρόσωποι αποχώρησαν για να μεταβούν στον Καποδίστρια για διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν τα μικροεπεισόδια μεταξύ Ricord – Μιαούλη. Αρχικώς ο Ricord εξασφάλισε την άδεια του Μιαούλη να πλεύσουν δύο Ρωσικά πλοία («Τηλέμαχος» και «Λούγγρο») στο Νότιο στόμιο του λιμανιού δήθεν επειδή θα αποχωρούσαν. Όταν όμως τα δύο πλοία πλησίασαν την επίμαχη περιοχή ξεκίνησαν να παρενοχλούν τα πλοιάρια που εφοδίαζαν τον Μιαούλη με νερό και τρόφιμα.

Ο Μιαούλης έστειλε αντιπρόσωπο για διαπραγματεύσεις, αλλά αυτός δεν έγινε δεκτός, αντιθέτως τον προειδοποίησαν πως όποιο πλοιάριο πλησίαζε Ρωσικό καράβι θα βυθιζόταν. Οι κυβερνητικοί προσπάθησαν να αποβιβάσουν στρατεύματα στον Πόρο, αλλά εμποδίστηκαν από τα πλοία των στασιαστών «ΣΠΕΤΣΕΣ», «ΕΛΛΑΣ» και «ΥΔΡΑ». Ακολούθησε στις 28 Ιουλίου εμπλοκή Ρωσικών πλοίων με τις «ΣΠΕΤΣΕΣ» κατά την οποία σημειώθηκαν απώλειες εκατέρωθεν. Οι Ρώσοι όμως πλησίασαν απειλώντας να καταλάβουν το καράβι αναγκάζοντας τους στασιαστές υπό τον υδραίο Λάζαρο Πινότζη να το ανατινάξουν, αφού το εγκατέλειψαν εγκαίρως.

Η ανατίναξη αυτή όμως έβλαψε τους «συνταγματικούς» καθώς τους παρουσίασε ως στασιαστές που καταστρέφουν τον εθνικό στόλο, ενώ και οι περισσότεροι Ποριώτες μετά την συμπλοκή με τον Ρωσικό στόλο εγκατέλειψαν τον Μιαούλη στις 29 Ιουλίου. Ο Μιαούλης αναγκάστηκε να αποσπάσει ναύτες από τις φρουρές των πλοίων για να ενισχύσει τις θέσεις του στην ξηρά, αλλά έτσι βρέθηκε σε απελπιστική κατάσταση και ζήτησε επειγόντως ενισχύσεις από την Ύδρα. Εν τω μεταξύ στο Ναύπλιο η κοινή γνώμη είχε ξεσηκωθεί κατά των στασιαστών, ο Ρώσος πρέσβης ζητούσε ηθική αποζημίωση για την μείωση που είχε υποστεί η χώρα του, ενώ ο ευνοημένος από τις τελευταίες εξελίξεις Καποδίστριας με ανακοίνωση του προανήγγειλε την αυστηρή τιμωρία των αυτουργών. Η τραγωδία έβαινε γοργά προς την λύση της. Στις 30 Ιουλίου οι κυβερνητικοί αποβίβασαν στρατιωτικές δυνάμεις στο νησί υπό τον Σουλιώτη Γεώργιο Μαλάμο. Ακολούθησαν σκληρές μάχες στις οποίες ηττήθηκαν οι κινηματίες, σκοτώθηκε ο Μέξης και οι κυβερνητικοί κατέλαβαν την πόλη του Πόρου. Την 1η Αυγούστου ο Ricord αποφάσισε να πιέσει περαιτέρω τον Μιαούλη και του διεμήνυσε ότι σε περίπτωση που δεν απέσυρε τα πλοία του από το Νότιο στόμιο του λιμανιού θα διέτασσε επίθεση. Ο Μιαούλης μέσω του Γάλλου ναυάρχου Valliante του απάντησε πως σε μια τέτοια περίπτωση θα ανατίνασσε όλο τον Ελληνικό στόλο. Ο Valliante προσπάθησε να συγκρατήσει τον Ricord προειδοποιώντας ότι ο Μιαούλης εννοούσε πάντα αυτά που έλεγε.

Ο Ricord δίστασε μπροστά στην κρισιμότητα της απόφασης, υποχώρησε ελαφρώς και απαίτησε μόνο τα πλοία του Μιαούλη να επιτρέψουν την αποβίβαση 150 ανδρών του τακτικού στρατού στον Πόρο. Ο Μιαούλης όμως το πρωί της μοιραίας Κυριακής της 1ης Αυγούστου, αρνήθηκε κατηγορηματικά ανανεώνοντας τις απειλές του, ενώ απέσυρε τα πληρώματα από τα πλοία και τοποθέτησε εκρηκτικά. Ο Valliante προσπάθησε απεγνωσμένα να εμποδίσει τον Ricord, αλλά ο τελευταίος είχε πειστεί από Έλληνες αξιωματούχους της καποδιστριακής παράταξης (Καλλέργης κτλ) ότι ο Μιαούλης δεν θα πραγματοποιούσε την απειλή του. Έτσι έλαβε την μοιραία απόφαση να στείλει το αποβατικό τμήμα των 150 ανδρών συνοδευόμενο από όλο τον ρωσικό στόλο. Ο Μιαούλης σε κακή ψυχολογική κατάσταση εγκαταλειμμένος από τους Υδραίους και παρά τις αντιρρήσεις του Κριεζή δεν δίστασε και προέβη στην ανήκουστη, πράξη της οποίας ο απόηχος κηλίδωσε το ένδοξο όνομα του: ανατίναξε αμέσως το υπέροχο δίκροτο «ΕΛΛΑΣ» με τα 64 πυροβόλα, την κορβέτα «ΎΔΡΑ», ενώ άναψε το φυτίλι και στο ατμοκίνητο «ΚΑΡΤΕΡΙΑ» το οποίο σώθηκε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή χάρις του Μυκονιάτη ναύτη Γ. Γαλασίδη.

Ακολούθησε η ανατίναξη του φρουρίου Χέιδεκ που επίσης είχε υπονομευθεί με εκρηκτικά από τον Υδραίο ναύαρχο. Ο Μιαούλης με τους υπόλοιπους Υδραίους αποχώρησε αμέσως από τον Πόρο και επέστρεψε στην Ύδρα όπου του έγινε θριαμβευτική υποδοχή. Όλοι οι Υδραίο συνέταξαν και υπέγραψαν μια διακήρυξη στην οποία αναλάμβαναν όλοι μαζί από κοινού την ευθύνη για την ανατίναξη του στόλου. Στην όμορφη πόλη του Πόρου που είχε μείνει άθικτη από τις καταστροφές της επανάστασης του 1821 έγιναν ανήκουστες λεηλασίες στις περιουσίες των πολιτών από κυβερνητικούς στρατιώτες που βρήκαν ευκαιρία για λαφυραγωγία, ενώ έγιναν βιασμοί και ξυλοδαρμοί. Ο Κανάρης ενημέρωσε τον Καποδίστρια για την ανατίναξη των δυο πλοίων, αναθεματίζοντας τους δράστες. Ο αποτροπιασμός της ευρύτερης κοινής γνώμης ήταν μεγάλος και σε αυτή την ευνοϊκή για αυτόν συγκυρία, ο Καποδίστριας προκήρυξε εκλογές για να συγκληθεί νέα Εθνοσυνέλευση στο Άργος. Η ανατίναξη των Εθνικών πλοίων στον Πόρο εξέθεσε την αντικαποδιστριακή αντιπολίτευση στα μάτια του Ελληνικού λαού και ενίσχυσαν εκ νέου το γόητρο του Καποδίστρια Τα αγεφύρωτα μίση όμως έφεραν και την νέα τραγωδία που σφράγισε την συγκεκριμένη ιστορική περίοδο: την δολοφονία του Καποδίστρια στις 27 Σεπτεμβρίου έξω από τον ναό του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο.

Πηγη: Ανάργυρος Φαγκρίδας, Το αντικαποδιστριακό κίνημα του Πόρου και η καταστροφή των Εθνικών πλοίων, περιοδικό «Στρατιωτική Ιστορία, εκδόσεις «Περισκόπιο»

Κωστής Βαρφής, Πόρος 1831 – Το κίνημα και οι πρωταγωνιστές του, εκδόσεις Φιλλιπότη

http://www.istorikathemata.com

Σαραντάκης Βαλάντης on Αύγουστος 7th, 2013

Όπως ακριβώς τα ονόματα έτσι και τα επώνυμα (ή «τα οικογενειακά μας ονόματα» αν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε την ορολογία του Μανώλη Τριανταφυλλίδη) όχι μόνο σημαίνουν κάτι, αλλά σε αρκετές περιπτώσεις μπορούν να μας δώσουν στοιχεία για τη γεωγραφική καταγωγή τους, την παλαιότητά, ακόμη και τη γλωσσική τους ιδιαιτερότητα.

«Τα περισσότερα ελληνικά επώνυμα προέρχονται συνήθως είτε από τοπωνύμια όπως Μανιάτης από τη Μάνη, Μωραΐτης από το Μοριά είτε από διάφορα παρατσούκλια τα οποία ενέπνεαν στους ανθρώπους», αναφέρει η κ. Φούλα Πισπιρίγκου, φιλόλογος, και προσθέτει: «Από εκεί και πέρα υπάρχουν και μερικές καταλήξεις οι οποίες υποδηλώνουν καταγωγή, όπως για παράδειγμα τα σε -ίδης? και -άδης που είναι καταλήξεις των Ποντίων, τα σε -ογλου που είναι Μικρασιατικά και σημαίνουν ο γιος του τάδε, το -πουλος που απαντάται στην Πελοπόννησο, το «άκος» στη Μάνη και το «άκης» που είναι κρητικό».

Συνοψίζοντας, λοιπόν, μπορούμε να διακρίνουμε τα επώνυμα σύμφωνα με τη σημασία τους σε τέσσερις μεγάλες κατηγορίες, που δηλώνουν αντίστοιχα βαφτιστικό όνομα, καταγωγή, επάγγελμα και παρατσούκλια (ή προσωνύμια).

Πατρωνυμικά: Αυτά που χρησιμοποιούν για ρίζα τους βαφτιστικά ονόματα, είναι μαζί με τα παρατσούκλια το συχνότερο είδος των οικογενειακών ονομάτων. Τα συναντούμε σε ονομαστική πτώση (π.χ. Κωστής, Γεωργής), σε γενική (π.χ. Γεωργίου, Δημητρίου), αλλά και με πολλές καταλήξεις ή υποκοριστικά (π.χ. Στεφανίδης, Αθανασούλας).

Μητρωνυμικά: Αυτά τα οποία βασίζονται στο όνομα της μητέρας, για παράδειγμα Κώστας Ελένης (δηλαδή ο Κώστας της Ελένης). Είναι αρκετά σπάνια και χωρίζονται και αυτά σε κατηγορίες ανάλογα με το επάγγελμα της μητέρας ή του άντρα της (Καλογραίας, Μακαρονούς, Μαμμής, Τσαγκαρίνας), την καταγωγή της μητέρας (Αμουργιανής, Αραπίνης, Βλάχας), ακόμα και το? ελάττωμα της μητέρας (Βουβής, Καμπούρας).

Εθνικά: Είναι τα επώνυμα τα οποία δηλώνουν καταγωγή και φανερώνουν τον τόπο που γεννήθηκε ή έζησε αυτός που έχει το όνομα. Αναφέρονται συνήθως σε χωριά ή ευρύτερες γεωγραφικές περιοχές και οι καταλήξεις τους είναι δεκάδες. Οι πιο συνήθεις είναι οι εξής:
-(ι)ώτης: Τσιριγώτης, Λεπενιώτης, Ανδριώτης, Ηπειρώτης κτλ.
-ίτης: Μπεγλίτης, Πολίτης, Αργυροκαστρίτης κτλ.
-ιανος: Κουταλιανός, Ελεκιστριάνος, Ψαριανός, Σακαρετσιάνος, Χρυσοβιτσιάνος κ.α.
-ινός: Πατρινός, Παργινός, Ζακυνθινός, Καλαβρυτινός
-αίος: Κερκυραίος, Ρωμαναίος κτλ.

Επαγγελματικά: Επώνυμα τα οποία δηλώνουν επαγγέλματα τα οποία χάνονται στα βάθη των αιώνων. Από τα βυζαντινά χρόνια (Αμπελάς, Λαχανάς, Ζωναράς, Καμπανάρης, Γραμματικός, Παλαιολόγος, Δούκας, Λογοθέτης) μέχρι τα νεοελληνικά (Γελαδάρης, Αρκουδάρης, Περιβολάρης, Ψαράς, Σαμαράς, Κουρέας, Ασβεστάς, Βαγενάς).

Παρατσούκλια: Αποτελούν τον κύριο όγκο των επωνύμων μαζί με τα πατρωνυμικά και προέρχονται κατά κύριο λόγο από χαρακτηρισμούς που βασίζονται σε σωματικές (Βραχνός, Ζερβός, Καμπούρης, Λεβέντης), πνευματικές και ηθικές ιδιότητες (Βιαστικός, Αγέλαστος, Θλιμμένος, Κατεργαράκος). Μπορούν να προέρχονται όμως και από παρομοιώσεις με ζώα (Αλεπουδέλης, Γάτος, Ζυγούρης, Λύκος, Ποντίκης), με φυτά (Γαρούφαλος, Καρπούζης, Πιπέρης, Ρεβίθης) ή να υποδηλώνουν συγγένεια και ηλικία (Εγγονόπουλος, Κανακάρης, Ορφανός, Παπούλιας, Πατέρας).

Τα επώνυμα όμως, δεν εμφανίστηκαν μόνο με τον αρχικό τους τύπο. Πολλά από αυτά σχηματίζουν παράγωγα με διάφορες καταλήξεις ή είναι σύνθετα με την βοήθεια λέξεων οι οποίες χρησιμεύουν ως πρώτο συνθετικό. Όσον αφορά τις καταλήξεις, αποτελούν ένα γλωσσικό GPS για να καταλάβουμε από ποιο μέρος της Ελλάδας κατάγεται κάποιος. Έτσι έχουμε τα εξής:
-ίδης: Πόντος (Τουντουλίδης, Κοντογιαννίδης, Πετρίδης)
-άδης: Πόντος (Γεωργιάδης, Καλγρεάδης, Φωτιάδης)
-ούδης ή – ουδάς: Μακεδονία – Θράκη (Λαμπρινούδης, Νικολούδης, Σπανούδης, Φραγκούδης, Ψαρούδας, Μαρούδας)
-όγλου: Μικρά Ασία (Πεσμαζόγλου, Κουρατζόγλου, Ασλάνογλου)
-άκης: Κρήτη (Παπαδάκης, Σαββάκης)
-άκος: Μάνη (Παντελάκος, Δημητράκος, Μαυροειδάκος)
-πουλος: Κυρίως στην Πελοπόννησο (Νικολακόπουλος, Αβραμόπουλος, Ανδρικόπουλος)
-άτος: Κεφαλονιά (Δημητράτος, Γιανουλάτος, Γερολυμάτος)
-έλης: Μυτιλήνη, Αϊβαλί, Λήμνο, Ίμβρο (Παπαδέλης, Χαμαλέλλης, Χωριατέλλης, Ξαφέλλης, Κοντέλλης)
-ούσης: Χίος (Χαλκούσης,Παϊδούσης)

Ας δούμε λοιπόν την ετυμολογία μερικών εκ των πιο συνηθισμένων ελληνικών επωνύμων:

Παλαιολόγος: Από το μτγν.ρημ.παλαιολογώ, λέω, ομιλώ περί αρχαίων-παλαιών πραγμάτων. Επώνυμο της τελευταίας δυναστείας του Βυζαντίου. Συνηθέστατο επώνυμο σήμερα, κυρίως λόγω της χρησιμοποίησης του «Παλαιολόγος» ως βαφτιστικού.

Βασιλόπουλος: Αρκετά συνηθισμένο επώνυμο, με προφανή προέλευση από το βαφτιστικό Βασίλειος, με το επίσης σύνηθες τρόπο σχηματισμού επωνύμου με την κατάληξη -όπουλος.

Οικονόμου: Συχνότατο ελληνικό επώνυμο, κυρίως λόγω της σημασίας της λέξης οικονόμος ως εκκλησιαστικός αξιωματούχος, κληρικός, υπεύθυνος κυρίως για την οικονομική διαχείριση εκκλησίας ή μοναστηριού.

Παπαδόπουλος: Γιος ή απόγονος του παπά (παπαδοπαίδι), ίσως το πολυπληθέστερο όνομα στην Ελλάδα μαζί με την κατάληξη -οπουλος.

Καραγιάννης: Σύνθετο όνομα από τούρκικη λέξη kara = μαύρος, μελαχρινός συν το βαφτιστικό όνομα Γιάννης.

Κωνσταντόπουλος: Γιος ή απόγονος του Κωνσταντίνου. Ο Κωνσταντίνος προέρχεται από το λατινικό Constantinus.

Αγγελόπουλος : Επώνυμο πατρωνυμικό που προέρχεται από το βαφτιστικό όνομα Άγγελος συν την κατάληξη -όπουλος.

Ρήγας: Από το νεοελληνικό ρήγας, λαϊκότροπα ο βασιλιάς (μεσαιωνικό ρήγας). Προέρχεται από το ελληνιστικό ρηξ, αιτιατική ρήγα, που προέρχεται από το λατινικό rex.

Χατζής: Σύνηθες πρόθεμα σε πολλά ελληνικά επίθετα(Χατζηνικολάου, Χατζηδημητρίου, Χατζόπουλος, Χατζίδης , Χατζηδάκης κ.α.). Σύμφωνα με τον Τριανταφυλλίδη: Άτονη προτακτική λέξη που ακολουθείται πάντα από το ενωτικό (-) και έμπαινε πριν από βαφτιστικά ή οικογενειακά ονόματα ως τιμητικός τίτλος για να δηλώσει ότι ένας ορθόδοξος χριστιανός επισκέφτηκε ως προσκυνητής τους Άγιους Τόπους.

Βουδούρης: Επώνυμο το οποίο έχει την ίδια αρχή με το Μπουντούρης, προέρχεται απο τη δημώδη/διαλεκτική λέξη βουδούρης (μπουντούρης) που δηλώνει το βραχύσωμο και παχύ άνθρωπο .Η λέξη προέρχεται απο το τουρκικό bodur, με την ίδια σημασία.

Μίχας: Πρόκειται για αρβανίτικη παραλλαγή του ονόματος Μιχαήλ-Μιχάλης. Σε ελληνόφωνους πληθυσμούς η υποκοριστική παραλλαγή του ονόματος ήταν συνήθως Μίχος.

Περδικάρης: Επαγγελματικό επώνυμο, απο το ουσ. περδικάρης(παλαιοτ. περδικάριος), απο το ουσ. πέρδικα(<αρχ.πέρδιξ) και το επίθημα που δηλώνει επάγγελμα -άρης(<ελνστ. -άριος). Πρόκειται δηλαδή για τον κυνηγό περδικών, ή τον έμπορο του κυνηγιού του. Ως επώνυμο αρκετά διαδεδομένο στον ελληνικό χώρο απο παλαιότερες περιόδους.

Πολίτης: Η ετυμολογία του επωνύμου αυτού είναι προφανής. Η περίπτωση να προέρχεται από μια οποιαδήποτε πόλη, εκτός από την Πόλη, δεν είναι τόσο πιθανή επειδή δεν υπήρχε λόγος να μην σχηματιστεί το επώνυμο π.χ. Γιαννιώτης από τα Γιάννενα, Σμυρνιός από τη Σμύρνη κ.ο.κ.

πηγή:  in2life.gr

Σαραντάκης Βαλάντης on Μάιος 17th, 2013

Ο πόλεμος για την κατοχή του Ληλάντιου πεδίου ίσως να αποτελεί την πρώτη σύγκρουση μεταξύ ελληνικών πόλεων που καταγράφεται στην ιστορία. Στην πεδιάδα αυτή βρίσκονται ιαματικές πηγές καθώς και μεταλλεία χαλκού και σιδήρου. Η κατοχή των πλουτοπαραγωγικών αυτών πόρων ήταν η κυριότερη αφορμή του πολέμου, στον οποίο πρωταγωνίστησαν η Χαλκίδα και η Ερέτρια, που ήταν από τις ισχυρότερες πόλεις της γεωμετρικής και αρχαϊκής περιόδου και πρωτοπόρες στον αποικισμό. Στη Χαλκίδα την εξουσία ασκούσε το αριστοκρατικό γένος των Iπποβοτών και στην Ερέτρια των Ιππέων. Όπως αναφέρει ο Θουκυδίδης: «Oι ελληνικές πόλεις χωρίστηκαν στα δύο και τάχτηκαν με το ένα ή το άλλο μέρος, κυρίως στον πόλεμο που έγινε κάποτε, παλιά, ανάμεσα στους Χαλκιδιώτες και τους Ερετριείς». Όμως, ο Θουκυδίδης δε σημειώνει ούτε το χρόνο ούτε το νικητή του πολέμου. Ως σύμμαχοι των Xαλκιδέων αναφέρονται οι Κορίνθιοι, οι Σπαρτιάτες, οι Eρυθρείς, οι Θεσσαλοί και οι Σάμιοι και των Eρετριέων οι Μεγαρείς, οι Χίοι, οι Μεσσήνιοι, οι Αργείοι και οι Mιλήσιοι. Ωστόσο, η ήττα είτε της μίας είτε της άλλης πόλης θα είχε επιπτώσεις και στην οικονομία των εμπορικών εταίρων των εμπόλεμων. Δεν πρέπει, όμως, να απομονώσουμε το Ληλάντιο πόλεμο από τις υπόλοιπες συρράξεις της περιόδου αυτής, τον Α’ Μεσσηνιακό πόλεμο και τον Α’ Ιερό Πόλεμο. Αξίζει να σημειωθεί η συμφωνία των αντιπάλων του Ληλάντιου πολέμου, που μνημονεύει ο Στράβων, και αφορά την αποχή από τη χρήση τηλεβόλων όπλων (τόξων και σφενδόνων).

Οι πηγές μάς παραδίδουν πληροφορίες για μία μόνο μάχη του πολέμου, ίσως την τελευταία, με αφορμή το θάνατο του Θεσσαλού Aμφιδάμαντα, τον οποίο ύμνησε ο Hσίοδος. Στη μάχη αυτή η βοήθεια του θεσσαλικού ιππικού συνέβαλε καθοριστικά στη νίκη των Xαλκιδέων. Aν η πληροφορία ευσταθεί, ο πόλεμος πρέπει να διεξάχθηκε κατά το τελευταίο τέταρτο του 8ου αιώνα π.Χ. Κατά μία άποψη, η νίκη των Χαλκιδέων είχε ως αποτέλεσμα να αποκτήσουν οι Σπαρτιάτες τον έλεγχο της νότιας Πελοποννήσου και να ευνοηθούν οι αποικιακές δραστηριότητες των Χαλκιδέων και των Κορινθίων στη δυτική Μεσόγειο. Τα παραπάνω οδήγησαν με τη σειρά τους στην ενίσχυση του κύρους του μαντείου των Δελφών, το οποίο μέσω των χρησμών του ασκούσε την επιρροή του στην επιλογή του τόπου γιατην ίδρυση μίας νέας αποικίας.


Σαραντάκης Βαλάντης on Μάρτιος 23rd, 2013

Τη  νύχτα της κήρυξης δικτατορίας της 4ης Αυγούστου και αφού σχηματιζόταν η νέα δικτατορική κυβέρνηση ο  Ιωάννης Μεταξάς  στέλνει κάποιον αξιωματικό της προσωπικής φρουράς του μέσα στην νύχτα να πάει αμέσως στο σπίτι του Αριστείδη Δημητράτου και να του τον φέρει αμέσως στο γραφείο του.Έτσι η φρουρά του Μεταξά  πηγαίνει  στο σπίτι του Δημητράτου, και του χτυπάνε την πόρτα. ο Δημητράτος ανοίγει και βλέπει πολλούς αστυνομικούς. Τρομοκρατήθηκε , νόμισε πως θα τον πήγαιναν στο κρατητήριο ή στην εξορία όπως γινότανε στο παρελθόν από τα προηγούμενα »δημοκρατικά» καθεστώτα, πήγε αγχωμένος να πάρει μια μικρή βαλίτσα με μερικά ρούχα, ο αξιωματικός του Μεταξά του λέει »κάνε γρήγορα και έλα όπως είσαι.» Τον παίρνουν λοιπόν άρον άρον τον βάζουν σε ένα αμάξι και με αστυνομική συνοδεία,  κατευθύνονται με ταχύτητα μέσα στην νύχτα, στον Μεταξά. Ο Μεταξάς ανυπόμονος να τον γνωρίσει αφού είχε ακούσει πολλά από αυτά που έλεγε για το εργατικό δίκαιο, τον περίμενε όρθιος και χαμογελαστός, μόλις τον φέρνει ο αξιωματικός της φρουράς μπροστά του, τον ρωτάει αμέσως. »είσαι ο αρχικουμουνιστής ο Αριστείδης  Δημητράτος; Ο Δημητράτος του λέει »ναι εγώ είμαι.» και ο Μεταξάς του απαντάει »ε λοιπόν από αυτή την στιγμή σε χρήζω υπουργό μου, αναλαμβάνεις το υπουργείο εργασίας, ευθύς αμέσως». και συνεχίζει ο Μεταξάς »..αν είναι αλήθεια όλα αυτά που έχω ακούσει ότι λες και πραγματικά αγαπάς τον εργατοϋπαλληλικό λαό και θέλεις το καλό του, κάνε το καλύτερο που πιστεύεις εσύ για την καλύτερη και αξιοπρεπή βελτίωση του λαού, και εγώ θα προσυπογράφω για σένα..» Ο κομμουνιστής Δημητράτος δέχτηκε την τιμητική θέση όπου και για αυτά αγωνιζόταν χρόνια. Έτσι και έγινε υπουργός εργασίας της δικτατορίας του Ιωάννη Μεταξά, και της 4ης Αυγούστου.

Κατά την διάρκεια της θητείας του πολλά επαγγέλματα κηρύχθηκαν «κλειστά» και «κατοχυρωμένα». Δεν επιτρεπόταν δηλαδή η πρόσβαση καινούργιων, και κυρίως νέων ή γυναικών με χαμηλότερες αμοιβές. Με τις απαιτούμενες άδειες απασχόλησης διευκολυνόταν άλλωστε και ο πολιτικός έλεγχος της πρόσβασης στην απασχόληση, κάτι που θα συνεχιζόταν και μεταπολεμικά με τα πιστοποιητικά εθνικοφροσύνης. Απαγορευόταν στις επιχειρήσεις να απολύουν προσωπικό χωρίς κυβερνητική άδεια, και ταυτοχρόνως εφαρμοζόταν η εκ περιτροπής εργασία ώστε να μη σηκώνουν μερικοί μόνο τις συνέπειες της δυσπραγίας. Καθιερώθηκε όμως ένα ελάχιστο μεροκάματο, ανεξαρτήτως ημερών απασχόλησης. Συστηματοποιήθηκαν οι κλαδικές συμβάσεις εργασίας, συμπληρώθηκε η εφαρμογή του οκταώρου, και εφαρμόστηκε τυπικότερα η εργατική νομοθεσία. Βέβαια οι εργοδότες δεν συμφωνούσαν και έβρισκαν δαπανηρή την πολιτική αυτή. Το καθεστώς όμως τους πρόσφερε ως αντάλλαγμα την κατάργηση των απεργιών και τον κρατικό έλεγχο του συνδικαλισμού.

 

Βιογραφικό Δημητράτου Αριστείδη

Ο Δημητράτος γεννήθηκε στην Κεφαλλονιά. Ήταν αδερφός του Σοσιαλιστή ηγέτη Νίκου Δημητράτου και ξάδερφος του Παναγή Δημητράτου. Κατά τα γυμνασιακά του χρόνια εντάχθηκε στη Σοσιαλιστική Νεολαία Ελλάδας, που αργότερα θα συγχωνευτεί με το ΣΕΚΕ. Μετά την ολοκλήρωση των γυμνασιακών του σπουδών δραστηριοποιήθηκε στο Συνδικαλιστικό Κίνημα . Στις αρχές της δεκαετίας του ’20 ανέλαβε σημαντικές καθοδηγητικές θέσεις στην ΟΚΝΕ, ενώ πρωταγωνίστησε και στους αγώνες των καπνεργατών της Καβάλας. Το 1925 εκλέχθηκε Γενικός Γραμματέας του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης. Ταυτόχρονα, αποχώρησε από το ΚΚΕ, στράφηκε στον αντικομουνισμό και εντάχθηκε στη συντηρητική παράταξη, στην οποία και παρέμεινε ως το τέλος της ζωής του. Το 1926, μάλιστα, ως εκπρόσωπος της συντηρητικής παράταξης στο 3ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ κατήγγειλε τη Διοίκηση της Συνομοσπονδίας για «υποταγή στον Κομμουνισμό». Το 1928 εκλέχθηκε Γενικός Γραμματέας της ΓΣΕΕ και το 1929 μέλος του Ανώτατου Οικονομικού Συμβουλίου.

Το 1936 με το ξέσπασμα της μεταξικής δικτατορίας, ο Δημητράτος θα διοριστεί για πρώτη φορά Υπουργός Εργασίας. Παράλληλα το 1937 θα διοριστεί και στη θέση του Γενικού Γραμματέα της Εθνικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας, όπως είχε μετονομάσει ο Μεταξάς τη ΓΣΕΕ. Επί υπουργίας Δημητράτου καθιερώθηκε το Οχτάωρο στην Ελλάδα. Ο Δημητράτος παρέμεινε στη θέση του Υπουργού και στην κυβέρνηση Κορυζή ενώ στην αυτοεξόριστη κυβέρνηση Τσουδερού ανέλαβε και το Υπουργείο Γεωργίας μέχρι το 1942. Στις εκλογές του 1946 εκλέχθηκε βουλευτής με την Ηνωμένη Παράταξη Εθνικοφρόνων. Στις εκλογές του 1950 και του 1951 δεν κατόρθωσε να εκλεγεί. Εκλέχθηκε ξανά το 1956 με το ψηφοδέλτιο της ΕΡΕ, ενώ την περίοδο 1958-1961 ανέλαβε εκ νέου Υπουργός Εργασίας στην κυβέρνηση του Καραμανλή. Το 1961 εκλέχθηκε για τελευταία φορά βουλευτής.